Βιβλία

Σε αυτή την σελίδα θα αναρτώνται κάποια αποσπάσματα από βιβλία τα οποία θα διαβάζονται σε εκπομπές του σταθμού. Σκοπός μας είναι να δημιουργηθεί ένα είδος αρχείου με κείμενα τα οποία έχουν σχολιαστεί και οποιοσδήποτε να έχει την ευκαιρία να μελετήσει περαιτέρω. Πιστεύουμε ότι η γνώση πρέπει να διαδίδεται ελεύθερα, ώστε καθένας από εμάς να έχει την δυνατότητα να την αποκτήσει. Είμαστε κατά της εμπορευματοποίησης του πνευματικού πλούτου, η οποία περιορίζει αρκετά τον αριθμό των ατόμων που μπορούν να ωφεληθούν από αυτόν. Τα κείμενα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προσωπική μελέτη και ΟΧΙ για την απόκτηση οικονομικού κέρδους.

Theodor Adorno - Minima Moralia

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Theodor Adorno - Minima Moralia"

[...] Ό,τι άλλοτε οι φιλόσοφοι αποκαλούσαν ζωή, κατάντησε να είναι η σφαίρα του ιδιωτικού και κατόπιν απλώς της κατανάλωσης, να συμπαρασύρεται ως εξάρτημα της διαδικασίας της υλικής παραγωγής, χωρίς αυτονομία και χωρίς δική της υπόσταση. [...]

[...] Τα ταμπού που ρυθμίζουν την πνευματική στάθμη ενός ανθρώπου, συχνά κατακαθισμένες εμπειρίες και μη αρθρωμένες γνώσεις, στρέφονται πάντοτε εναντίον των ιδίων παρορμήσεων, τις οποίες έμαθε να καταδικάζει, αλλά αυτές είναι τόσο ισχυρές [...]

[...] Το ψέμα, άλλοτε ένα φιλελεύθερο μέσον της επικοινωνίας, σήμερα έχει μια από τις τεχνικές της αδιαντροπιάς, με τη βοήθεια της οποίας κάθε άτομο σκορπίζει γύρω του την ψυχρότητα [...]

[...] η ώρα που το αστικό υποκείμενο απαλλάχτηκε από τον απολυταρχικό καταναγκασμό. Ελεύθερο και μοναχικό, είναι υπεύθυνο για τον εαυτό του. [...]

[...] κανένας, χωρίς εξαιρέσεις, δεν μπορεί πια να ορίσει ο ίδιος τη ζωή του υπό μία κάπως διαφανή έννοια. [...]

[...] βλάπτει αρκετά την ίδια την καθαρή θεώρηση ο αποχωρισμός της από τον στοχασμό. Αυτή υποβιβάζεται σε πολυμαθή τελετουργική επανάληψη κληρονομημένων φιλοσοφικών σχεδιασμάτων ή εκφυλίζεται, στην απόστασή της από τα τυφλωμένα γεγονότα, στη φλυαρία μιας μη δεσμευτικής ιδιωτικής κοσμοθεωρίας. [...]

[...] Η αόριστη έκφραση επιτρέπει στον προσλαμβάνοντα να φανταστεί περίπου ό,τι του είναι ευπρόσδεκτο και ό,τι έτσι κι αλλιώς εννοεί ο ίδιος. Η αυστηρή έκφραση επιβάλλει τη μονοσήμαντα σαφή αντίληψη, την προσπάθεια της έννοιας, από τις οποίες ξεσυνηθίζουν τους ανθρώπους συνειδητά [...]

Guy Debord - Σχόλια πάνω στην κοινωνία του Θεάματος

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Guy Debord - Σχόλια πάνω στην κοινωνία του Θεάματος"

[...] Η διακυβένηση του θεάματος η οποία κατέχει στις μέρες μας όλα τα μέσα πλαστοποίησης του συνόλου τόσο της παραγωγής όσο και της αντίληψης, είναι απόλυτος κύριος των αναμνήσεων όπως είναι ανεξέλεγκτος κύριος των σχεδίων που διαμορφώνουν το απώτερο μέλλον. [...]

[...] Το θέαμα οργανώνει με μαεστρία την άγνοια για όσα συμβαίνουν και, αμέσως μετά, τη λήθη όσων μολαταύτα κατόρθωσαν να γίνουν γνωστά. Το πιο σημαντικό είναι και το πιο κρυφό. Τίποτε, στη διάρκεια των είκοσι τελευταίων χρόνων, δε συγκαλύφθηκε με τόσα πολλά κατά παραγγελία ψέματα όσο η ιστορία του Μάη του ΄68 [...]

[...] Το να είσαι γνωστός έξω απ' τις θεαματικές σχέσεις, ισοδυναμεί ήδη με το να είσαι γνωστός σαν εχθρός της κοινωνίας. [...]

[...] Το άτομο, παραδόξως, θα πρέπει μονίμως ν' απαρνιέται τον εαυτό του, αν επιθυμεί πραγματικά να το υπολογίζουν έστω κι ελάχιστα σε μια τέτοια κοινωνία. [...]

[...] Δε ζητάνε πια απ' την επιστήμη να κατανοήσει τον κόσμο, ή να βελτιώσει οτιδήποτε. Της ζητάνε να δικαιολογεί πάραυτα ό,τι γίνεται. [...]

[...] Γρήγορα διαπιστώνει κανείς ότι η ιατρική σήμερα δεν έχει, πια, ασφαλώς, το δικαίωμα να προστατεύει την υγεία του πληθυσμού απ' το παθογόνο περιβάλλον, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να εναντιώνεται στο Κράτος, ή έστω στη φαρμακοβιομηχανία. [...]

[...] Στην πραγματικότητα, η παραπληροφόρηση εμπεριέχεται σ' όλη την υφιστάμενη πληροφόρηση, σαν το κύριο γνώρισμά της. Δεν κατονομάζεται παρά εκεί όπου πρέπει να διατηρηθεί, διαμέσου του εκφοβισμού, η παθητικότητα. [...]

[...] Το ψεύτικο διαμορφώνει το γούστο, κι ενθαρρύνει το πλαστό, εξαφανίζοντας εσκεμμένα τη δυνατότητα αναφοράς στο αυθεντικό. [...]

[...] η ιδιόμορφη ανάπτυξη που επιλέχθηκε απ' την οικονομία της εποχής μας, καταλήγει να επιβάλλει παντού τη δημιουργία καινούριων προσωπικών δεσμών εξάρτησης και προστασίας. [...]

Franz Neumann - Άγχος και πολιτική

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Franz Neumann - Άγχος και πολιτική"

[...] είναι δυνατόν τα κοινωνικά υποκείμενα να λάβουν ελεύθερα πολιτικές αποφάσεις, δηλαδή αποφάσεις που δεν θα χειραγωγούνται από φοβικά σύνδρομα; [...]

[...] Τα εξωτερικά εμπόδια όταν γίνονται ανυπέρβλητα παγιώνονται στην ανελευθερία, η οποία ενδοβάλλεται στο εκάστοτε υποκείμενο ως αδυναμία και φόβος. [...]

[...] το απελευθερωτικό νόημα της αμφισβήτησης του νόμου προκύπτει από την κατανόηση του γεγονότος ότι ο νόμος συναρτάται με σχέσεις ισχύος και επιμέρους συμφέροντα, τα οποία καθολικεύονται. [...]

[...] ο πολιτισμός δεν θα χρειαζόταν να αντλεί ενέργεια από την απωθημένη σεξουαλικότητα [...]

[...] Το συγκολλητικό υλικό που κρατάει τη μάζα ενωμένη και τη δένει με τον ηγέτη είναι λοιπόν ένα σύνολο απωθημένων ενστίκτων. Κατ' αυτό τον τρόπο, πιστεύω, εγκαθιδρύεται η λογική σχέση ανάμεσα στην αλλοτρίωση και τη μαζική συμπεριφορά. [...]

[...] πως θα ενοποιούνταν ο λαός υπερβαίνοντας όλες τις ταξικές, κομματικές και θρησκευτικές διαφορές; [...]

[...] Δημιουργεί δυνητικό άγχος το οποίο ο μαζικός άνθρωπος προσπαθεί να υπερνικήσει παραιτούμενος από το Εγώ. Αυτή η συγκινησιακή ταύτιση με τον ηγέτη διευκολύνεται από την ψευδή αντίληψη της πραγματικότητας [...]

[...] η αρχή του ανταγωνισμού κυριαρχεί όχι μόνο στη σφαίρα της οικονομίας αλλά σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις. [...]

[...] Μόλις ανέλθει στην εξουσία έρχεται αντιμέτωπο με την ανάγκη να θεσμοποιήσει το άγχος ως ένα μέσο για να εμποδίσει την εξάλλειψη της συγκινησιακής βάσης του από τη γραφειοκρατική του διάρθρωση. [...]

Franz Neumann - Τα όρια της δικαιολογημένης ανυπακοής

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Franz Neumann - Τα όρια της δικαιολογημένης ανυπακοής"

[...] Η δημοκρατική πλειοψηφία μπορεί να παραβιάζει κάποια δικαιώματα. Μια αδικία δεν είναι δυνατό να γίνει δίκαιο επειδή έτσι το θέλει η πλειοψηφία. [...]

[...] κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αντιστέκεται σ' ένα νόμο ο οποίος αποσκοπεί στην υποδούλωση κάποιου τμήματος της ανθρωπότητας. [...]

[...] δεν είναι το κράτος που διεισδύει στην κοινωνία μα ακριβώς το αντίθετο: τα ιδιωτικά συμφέροντα, που τώρα είναι οργανωμένα μονοπωλιακά, διεισδύουν στο κράτος και το καταλαμβάνουν. Το κράτος, πιεζόμενο από τα ισχυρά συμφέροντα, χάνει την ουδετερότητά του. γίνεται έρμαιο των ποικίλων ανταγωνισμών ανάμεσα στα γκακστερικά οργανωμένα συμφέροντα. [...]

[...] Η τυραννοκτονία είναι μια πολιτική ενέργεια που έχει ως στόχο της είτε ένα νόμιμο άρχοντα ο οποίος παραβιάζει το νόμο είτε κάποιο σφετεριστή. Η αρχαία αυτή παράδοση πήρε πολλά προσωπεία μέσα στους αιώνες για να καταλλήξει στις μέρες μας σ' ό,τι είναι γνωστό ως "τρομοκρατία". [...]

[...] Στις σύγχρονες μαζικές δημοκρατίες η δημοσιότητα και ο διάλογος ισχύουν μόνο κατ' επίφαση. Οι αποφάσεις λαμβάνονται ύστερα από διαπραγματεύσεις με τα ποικίλα ιδιωτικά συμφέροντα εκτός του δημόσιου χώρου, ενώ η ευρύτερη συναίνεση εξασφαλίζεται μέσω των στρατηγικών χειραγώγησης. [...]

[...] αφαιρείται κάθε έλλογο περιεχόμενο αντίστασης ενώ γίνεται ανεκτή η εξωτερική έκφραση που κάλλιστα μπορεί να χειραγωγηθεί. [...]

Franz Neumann - Η έννοια της πολιτικής ελευθερίας

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Franz Neumann - Η έννοια της πολιτικής ελευθερίας"

[...] Η πολιτική θεωρία νοείται ως εκλογίκευση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. [...]

[...] το απαράδεκτο των διαταγμάτων στερήσεως των πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία αρνούνται πως υπάρχει ένα τεκμήριο δικαιώματος εναντίον της εξουσίας και τα οποία επιτρέπουν στην εξουσία να θεσπίζει μέτρα εξατομικευμένου χαρακτήρα εναντίον εξειδικευμένα συγκεκριμένων προσώπων. [...]

[...] Μόνο επειδή δεν εμπιστευόμαστε καμμιάν εξουσία, όσο καλοπροαίρετη κι αν  είναι, να αποφασίζει τι είναι καλό ή κακό για μας, διεκδικούμε πράγματι ένα χώρο ελευθερίας από τον καταναγκασμό. [...]

[...] οι αντικειμενικά πραγματικές ή οι υποτιθέμενες ανάγκες της πολιτικής εξουσίας όχι μόνο συγκρούονται πράγματι με τον κανόνα του γενικού νόμου αλλά ενδέχεται και να προκαλέσουν την ολική αναστολή των αστικών ελευθεριών. [...]

[...] Η αγωνία, η λειτουργία του επιθετικού ενστίκτου, και η ανάγκη για ταυτοποίηση του απομονωμένου ανθρώπινου όντος, είναι οι ψυχολογικές λειτουργίες που επιτρέπουν τον πλήρη εκμηδενισμό της ελευθερίας στον ολοκληρωτισμό. [...]

[...] η άσκηση των αστικών (και πολιτικών) δικαιωμάτων απαιτεί ένα μεγάλο βαθμό ισότητας ως προς τον έλεγχο των μέσων επικοινωνίας και ως προς τη δυνατότητα πρόσβασης σ' αυτά. [...]

[...] Είναι ακριβώς η ύπαρξη και ο χειρισμός του φόβου που μεταμορφώνουν ένα λαό σε όχλο. [...]

Ένα σπίτι για όλους - Christopher Corr

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Ένα σπίτι για όλους - Christopher Corr"

[...] με εννιά όμορφα παραθυράκια και μια κόκκινη εξώπορτα. Ήταν το τέλειο μικρό σπιτάκι, αλλά έστεκε μόνο, κρύο και μελαγχολικό. [...]

[...] "Υπάρχει χώρος για ένα χαριτωμένο κουνελάκι σαν κι εμένα;" ρώτησε. [...]

[...] Πέταξε προς το σπίτι και χτύπησε με το ράμφος της την πόρτα [...]

[...] Η μουσική τους πλανήθηκε στο δάσος και γαργάλησε τα αυτιά ενός μεγάλου καφέ αρκούδου. [...]

[...] Ήρθαν και τα άλλα ζώα να βοηθήσουν. [...]

[...] Το μόνο που έμενε τώρα ... [...]

Ένα δώρο για τον καθένα - Birdie Black & Rosalind Beardshaw

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Ένα δώρο για τον καθένα - Birdie Black & Rosalind Beardshaw"

[...] Ένα μεγάλο ρολό κόκκινο ύφασμα. Ήταν φωτεινό και πανέμορφο. [...]

[...] "Τι θα τα κάνουμε τα ρετάλια;" τον ρώτησε μια από τις ράφτρες. "Μαζέψτε τα και αφήστε τα στην πίσω πόρτα" [...]

[...] "Τι υπέροχο κόκκινο ύφασμα. Είναι τόσο ζεστό [...]

[...] Μετά μάζεψε τα ρετάλια και τα έβαλε στην πίσω πόρτα [...]

[...] Και φτάνει ίσα ίσα για να ράψω ένα κασκόλ για το Μικρούλη!" [...]

[...] η γυναίκα του Μίκη άνοιξε το φύλλο της [...]

Κάτω απ' τον ίδιο ουρανό - Britta Teckentrup

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Κάτω απ' τον ίδιο ουρανό - Britta Teckentrup"

[...] άλλοι σε τόπο κοντινό κι άλλοι σε τόπο μακρινό [...]

[...] στον πάγο και στο χιόνι. [...]

[...] παίζουμε όλοι μαζί, τα ίδια παιχνίδια [...]

[...] και νιώθουμε στα πρόσωπά μας το ίδιο αεράκι [...]

[...] Έχουμε τα ίδια όνειρα [...]

Τζαίησον Ξενάκης - Χίππηδες και Κυνικοί

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Τζαίησον Ξενάκης - Χίππηδες και Κυνικοί"

[...] Ο χιππισμός είναι η πιο πρόσφατη αναλαμπή του Κυνισμού. Και οι δυο κοροϊδεύουν τον ανταγωνισμό, τη σταδιοδρομία, τα χρήματα και τη συσσώρευσή τους, τον καταναλωτισμό, την απληστία, την ασφυκτική "αξιοπρέπεια", τις συμβατικότητες, την εξάρτησή μας από τη γνώμη των άλλων, τον πουριτανισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τον εθνικισμό, τον ιμπεριαλισμό, την αντρική "ανωτερώτητα". [...]

[...] Τόνιζε με έμφαση την απελευθέρωση απ' τις έμμονες ιδέες, ακόμα κι απ' την έμμονη ιδέα της απόλαυσης. [...]

[...] είναι μια δόμηση του εαυτού μας (ένας περιορισμένος εαυτός) που στηρίζεται στην πλήρη εξάλειψη της ανασφάλειας και στην ελευθερία - ελευθερία από την εγωεξάρτηση, ελευθερία απ' το φόβο της απώλειας της περιουσίας μου ή της κοινωνικής μου θέσης, αφού ό,τι κυρίως κατέχω (ή είμαι ή ταυτίζομαι) είναι μια στάση. [...]

[...] Ένας πιο πλατύς όρος από την "ερωτική πράξη" είναι το "ερωτικό παιχνίδι". Και πιο υγιεινό συν τοις άλλοις. Γιατί αν έχει κανείς μανία ειδικά με το κρεβάτωμα - "τον γενετήσιο έρωτα", κατά τον φροϋδικό μύθο περί των διαδοχικών επιθυμιών: στοματικής, πρωκτικής και γενετήσιας - ή, ακόμα, ειδικά με τον οργασμό, ο έρωτας γίνεται άγχος (ένας αγώνας δρόμου), και το πήδημα και ο οργασμός, διαστροφή. [...]

[...] Είναι παράλογο και σκληρό να καταδικάζονται η αυτοκτονία και η ευθανασία, ενώ την ίδια ώρα εξυμνείται η νεότητα (όλοι είναι νικημένοι εδώ, εκτός απ' αυτούς που πεθαίνουν νέοι), και οι ηλικιωμένοι να αισθάνονται άχρηστοι· ένα αίσθημα που γίνεται πιο έντονο στις ανταγωνιστικές κοινωνίες ή σ' αυτές που βασίζονται στην επιτυχία. [...]

John Donne - Παράδοξα Προβλήματα Βιαθάνατος

Εξώφυλλο του βιβλίου: "John Donne - Παράδοξα Προβλήματα Βιαθάνατος"

[...] Όλα τα όντα έχουν την επίμονη απαίτηση να επηρεάσουν, ναι, να επιδράσουν αποτελεσματικά στον ίδιο τους τον θάνατο. Όχι μόνο μέσω της Φύσης, η οποία τα τελειοποιεί, αλλά με την Τέχνη και την Εκπαίδευση, οι οποίες τελειοποιούν την Φύση. [...]

[...] Αλλά εσύ δεν το δέχεσαι, όχι επειδή υπάρχει αλλά επειδή συμβαίνει να το γνωρίζεις. [...]

[...] έτσι λοιπόν, η απόλυτη απελπισία προσβάλλει τόσο την πραγματική γενναιότητα όσο και η λανθάνουσα δειλία. [...]

[...] αυτή η τελειότητα που το σώμα μου κατέχει είναι εκείνη που του δίνει τη δυνατότητα να μεταφέρει στο νου μου όλες τις απολαύσεις, ενώ ο νους μου έχει την αναπηρία τού να μην μπορεί ούτε να διδάξει στα μη διαθέσιμα όργανά μου τις ικανότητές τους, ούτε να δείξει, σ΄αυτά τα οποία είναι κατά τον καλύτερο τρόπο διαθέσιμα, εκείνη την ομορφιά [...]

[...] Διότι οι ανόητοι είναι αυτοί με τους οποίους περισσότερο γελούν οι άλλοι, ενώ αυτοί γελούν λιγότερο από όλους για οποιονδήποτε. Και η Φύση είδε το πόσο αναγκαία είναι για τον άνθρωπο αυτή η ικανότητα, ώστε ικανοποιήθηκε από το ότι αναγκαζόμαστε να γελάμε από περισσότερες αιτίες, από όσες άλλες μας ωθούν στο να ασκήσουμε οποιαδήποτε άλλη δυνατότητά μας. [...]

[...] Όλα τα πλούσια οφέλη που μπορούμε να έχουμε με συμφωνία, δεν είναι παρά μια απλή διατήρηση των πραγμάτων, μέσα στην οποία δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε αλλαγή ούτε κίνηση. Επομένως, δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε αύξηση ή μεγέθυνση η οποία αποτελεί μέρος της κίνησης. [...]

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου