Βιβλία

Σε αυτή την σελίδα θα αναρτώνται κάποια αποσπάσματα από βιβλία τα οποία θα διαβάζονται σε εκπομπές του σταθμού. Σκοπός μας είναι να δημιουργηθεί ένα είδος αρχείου με κείμενα τα οποία έχουν σχολιαστεί και οποιοσδήποτε να έχει την ευκαιρία να μελετήσει περαιτέρω. Πιστεύουμε ότι η γνώση πρέπει να διαδίδεται ελεύθερα, ώστε καθένας από εμάς να έχει την δυνατότητα να την αποκτήσει. Είμαστε κατά της εμπορευματοποίησης του πνευματικού πλούτου, η οποία περιορίζει αρκετά τον αριθμό των ατόμων που μπορούν να ωφεληθούν από αυτόν. Τα κείμενα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προσωπική μελέτη και ΟΧΙ για την απόκτηση οικονομικού κέρδους.

Τo σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει - Hubert Ben Kemoun

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Τo σκιάχτρο που ήθελε να ταξιδέψει - Hubert Ben Kemoun"[...] μια φιγούρα παράξενη μονάχη στέκει σαν αφημένη εκεί και ξεχασμένη [...]

[...] Το "πάντα" προφανώς δεν έχει βάση, μα τόσος καιρό που 'χει περάσει σαν αιωνιότητα φαντάζει [...]

[...] Κείνη τη νύχτα τα πουλιά σύσκεψη έχουνε σημαντική. Συζητάνε μέχρι την ανατολή και παίρνουν την απόφασή τους. [...]

[...] Ώσπου, ξαφνικά, τη βλέπει από ψηλά [...]

[...] Μα αυτό το "πάντα" τώρα πια πολύ αξίζει [...]

Ένα κλουβί - Ροδούλα Παππά

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Ένα κλουβί - Ροδούλα Παππά"

[...] Ήταν ένα κλουβί άδειο και, γι' αυτό, πολύ δυστυχισμένο. [...]

[...] Αν θες τη γνώμη μου, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ' το να χτίζεις φωλιές και να γυρίζεις τον κόσμο. [...]

[...] Δεν έχω πρόθεση όσο ζω να νοικοκυρευτώ. Αυτά είναι γι' άλλους. [...]

[...] το προβλημάτιζε κάπως το γεγονός ότι μια πάπια σπιτική δεν πολυπετάει, και άρα - είναι στ' αλήθεια πουλί; [...]

[...] προτιμούν να είναι ελεύθερα, κι ας ανησυχούν πότε πότε αν θα 'χουνε να φάνε και να πιουν, κι ας τρέμουν κάποιες φορες μην είναι ο χειμώνας βαρύς κι ο καλοκαιρινός ήλιος αλύπητος. [...]

[...] ανακάλυψαν ότι στην άκρη του δάσους ήταν ένα κλουβί αλλιώτικο από τ' άλλα [...]

[...] είναι άραγε κλουβί; Σας αφήνω να το σκεφτείτε. [...]

Το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβαστεί - Βασιλική Κάργα

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Το βιβλίο που δεν ήθελε να διαβαστεί - Βασιλική Κάργα"[...] Τα ράφια της, εκτός από λογιών λογιών βιβλία, φιλοξενούσαν συχνά και περίτεχνους ιστούς από αράχνες αλλά και στρώματα αφράτης σκόνης. [...]

[...] δε γνώριζε ούτε τον τίτλο που ήταν γραμμένος με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα στο εξώφυλλό του. [...]

[...] Η κυρία Αμαλία και το αγόρι με τα πράσινα γυαλιά έψαξαν από 'δω, έψαξαν από 'κει, δεν είδαν όμως πουθενά το βιβλίο. [...]

[...] Και όπως γίνεται συνήθως στη ζωή, σε κάθε τέλος υπάρχει πάντα μια αρχή! [...]

[...] Κάθεται εκεί στη μέση λιγωμένο από μυρωδιές και χρώματα. [...]

[...] Νιώθει ελεύθερο και συνεπαρμένο από την αποκάλυψη, τόσο που ξεχνάει ακόμα και το ότι είναι [...]

[...] Νιώθει ότι ανήκει σε όλο το σύμπαν και ότι θέλει όσο μπορεί να μοιραστεί. Τώρα καταλαβαίνει ότι για να γίνει κάτι τόσο μαγικό χρειάζονται πολλοί. [...]

Ο μαύρος κότσυφας κι ο άσπρος γλάρος - Kitty Crowther

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Ο μαύρος κότσυφας κι ο άσπρος γλάρος - Kitty Crowther"[...] Μα πιο πολύ απ' όλα ήθελε να δει τη θάλασσα, που όπως είχε ακούσει, ήταν γαλήνια και απέραντη. [...]

[...] Τι είναι αυτό το πορτοκαλί πράμα; αναρωτήθηκε και πλησίασε. [...]

[...] Πέταξαν για ώρα πάνω από τη θάλασσα. [...]

[...] "Γιατί όλοι με κοιτάζουν περίεργα;" ρώτησε ο Ιάκωβος. [...]

[...] "Στο δικό μου χωριό, όλος ο κόσμος αγαπάει τα βιβλία. Όλοι διαβάζουν από μικρά παιδιά, φίλε Τζίμη". [...]

[...] Η Μάρθα και η Μελλίσα ετοίμασαν στα γρήγορα ένα γλυκό, και πήγαν στο σπίτι του Τζίμη, για να τον γνωρίσουν. [...]

[...] Τόσο αστεία που όλο το χωριό των γλάρων ... σείστηκε από τα γέλια, λες κι έγινε σεισμός! [...]

Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται - Βασιλική Νευροκοπλή

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται - Βασιλική Νευροκοπλή"[...] Που πηγαίνει ο ήλιος γιαγιά; Πηγαίνει να φωτίσει κι άλλα παιδιά που ζουν μακριά, αλλά γυρίζει πάντα πίσω, έστω και λίγο διαφορετικός. [...]

[...] Τα όνειρα που κάνουμε που πάνε; Μμμ, τα όνειρα ταξιδεύουν στους ύπνους των άλλων παιδιών και ύστερα γυρίζουν κι αυτά σε μας, κι αυτά λιγάκι διαφορετικά. [...]

[...] Και τα λόγια φεύγουν; Και τα λόγια. Και τα γέλια; Και τα γέλια. Και τα δάκρυα, γιαγιά; Και τα δάκρυα, γιε μου. [...]

[...] Και όλα γυρίζουν πίσω λίγο διαφορετικά; Όλα, γιε μου, όλα [...]

[...] Και δεν υπάρχει τίποτα που μένει στη θέση του για πάντα; Δεν υπάρχει τίποτα που να μη φεύγει ποτέ; Πως δεν υπάρχει! Αυτό που ποτέ δε φεύγει από τη θέση του είναι η αγάπη μας για όλα αυτά που φεύγουν. Αυτή που τα ξαναφέρνει όλα πίσω. Χωρίς αυτή, τίποτα δε θα ξαναρχόταν. [...]

[...] Ένα βράδυ η γιαγιά κοιμήθηκε πριν απ' το παιδί [...]

[...] Μη φοβάσαι. Από δω και μπρος θα είμαστε πάντα μαζί. Θα επιστρέφουμε στα όνειρα όλων αυτών που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν και δεν έχουν φύγει ακόμα [...]

[...] Το παιδί που απορώντας, περιμένοντας και αγαπώντας, έβαλε όλο τον κόσμο μέσα στη μικρή καρδιά του. [...]

Το χωριό του "όλοι μαζί" - Σωκράτης Ματζουράνης

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Το χωριό του "όλοι μαζί" - Σωκράτης Ματζουράνης"[...] ένα χωριό κοντά στη θάλασσα, με όμορφα δέντρα γύρω γύρω, με δυο μικρά ποταμάκια στη μέση του [...]
 
[...] όμως κανείς δεν ήξερε ούτε τι ήταν, ούτε που βρισκόταν, ούτε πως το έλεγαν αυτό το πράγμα. Έτσι το ονόμασαν "κάτι" και όλοι νόμιζαν πως το έχει ο διπλανός τους. [...]
 
[...] Λυπημένο και πάντα σκεπτικό, όλο διάβαζε και είχε ένα παράξενο όνομα. Το έλεγαν Όλοι Μαζί. [...]
 
[...] Ξαφνικά, τα παιδιά ένοιωσαν πιο δυνατά για να συνεχίσουν το σχέδιό τους [...]
 
[...] Τούτα τα λουλούδια σας τα προσφέρουν οι διπλανοί γείτονες [...]
 
[...] Άφαντο το "κάτι" ! Είχε εξαφανιστεί ! [...]
 
[...] ο ένας άρχισε να νοιάζεται για τον διπλανό του, να τον βοηθά στην ανάγκη του, να χαίρεται με τη χαρά του. [...]
 
[...] Μπορείτε όμως εσείς με ένα φιλί να το δώσετε σε όποιον αγαπάτε. [...]

Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο - Αντώνης Παπαθεοδούλου, Μυρτώ Δεληβοριά

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο - Αντώνης Παπαθεοδούλου, Μυρτώ Δεληβοριά"[...] το σιντριβάνι είναι υπεύθυνο να ποτίζει τις γλάστρες σε όλα τα μπαλκόνια της πόλης. [...]

[...] Άλλα πάλι μοιράζονται με φίλους τα παραμύθια: "Ε παιδιά, σ' αυτό εδώ ελάτε, το άκουσα χθες" φωνάζουν στην παρέα. [...]

[...] Αν πάλι τα κοιτάξει με μελαγχολία, τα χρώματα σκοτεινιάζουν, τα πορτρέτα κατσουφιάζουν και στα τοπία αρχίζει να σιγοβρέχει. [...]

[...] Όλοι όμως οι πολίτες το αγαπούν και δεν το αλλάζουν με τίποτα, γιατί δεν ξεχνάει τα γενέθλια κανενός. [...]

[...] προσπαθώ να σας πω ότι στην πόλη αυτή έφτασε μια μέρα ... [...]

[...] Διπλώθηκε στα δύο και κράταγε τη μαρμάρινη κοιλιά του από τα γέλια. [...]

[...] άλλοι είχαν πουντιάσει και φτερνίζονταν κι άλλοι τσαλαβουτούσαν στα νερά και έπεζαν ψαράκι [...]

[...] Βάλε σε μια βαλίτσα το κίτρινο μαγιό με τις ροζ βούλες που σε αδυνατίζει [...]

Asger Jorn - Αγριότητα, βαρβαρότητα και πολιτισμός

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Asger Jorn - Αγριότητα, βαρβαρότητα και πολιτισμός"[...] Όλες οι επαίσχυντες δυνατότητες της συμπεριφοράς και της διαγωγής του ανθρώπου ενσαρκώνονται και συγκεκριμενοποιούνται σ' ένα μικρό αριθμό καταστάσεων και σε μερικές απλές πράξεις. [...]

[...] Οι Γιομβίκινγκς ήταν επίσης γνωστοί με τ' όνομα Bersaerk, τα "αρκουδοτόμαρα". Λέγεται πως την παραληρηματική μανία τους τη χρωστούσαν σ' ένα ναρκωτικό, που έφτιαχναν από μανιτάρια. [...]

[...] Αν το μέλλον αντιπροσωπεύει τον σκοπό και το παρόν το εργαλείο ή μέσον, τότε το παρελθόν αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα. [...]

[...] Μεταξύ της ερώτησης και της απάντησης υπάρχει ένα χρονικό διάστημα, μια διάρκεια που είναι το ίδιο το παρόν, το πραγματικό ως χώρος. Αν επιμηκυνθεί αυτό το χρονικό διάστημα μεταξύ ερώτησης και απάντησης, τότε το παρόν αυξάνει εξίσου και μάλιστα σε βάρος του παρελθόντος και του μέλλοντος. [...]

[...] η σημασία του βαθμού συνείδησης έχει γίνει το πιο κοινά αποδεκτό κριτήριο, με το οποίο διαφοροποιούμε τον βάρβαρο από τον πολιτισμένο. [...]

Το αισθητικό και το πολιτικό - Ανθολογία κειμένων από την Cobra στην I.S.

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Το αισθητικό και το πολιτικό - Ανθολογία κειμένων από την Cobra στην I.S."[...] μόνος σκοπός μιας επαναστατικής οργάνωσης είναι η κατάργηση των υφισταμένων τάξεων με τρόπο που να μη συνεπάγεται νέα διαίρεση της κοινωνίας [...]

[...] Κάθε μέσο για να λησμονάει κανείς τον εαυτό του είναι καλό: αυτοκτονία, θανατική ποινή, ναρκωτικά, αλκοολισμός, τρέλα. [...]

[...] η αδιαφορία είναι ανεπίτρεπτη μπροστά στις αποπνικτικές αξίες του παρόντος, όταν προστατεύονται από μια κοινωνία φυλακών, κι όταν ζούμε στα πρόθυρα των φυλακών. [...]

[...] Ποτέ δεν θα ειπωθεί επαρκώς στους εργαζόμενους που υφίστανται εκμετάλλευση ότι πρόκειται για τις αναντικατάστατες ζωές τους, όπου θα μπορούσαν να γίνουν τα πάντα, ότι πρόκειται για τα πιο ωραία τους χρόνια που περνούν, χωρίς καμιά αξιόλογη ευχαρίστηση [...]

[...] το γεγονός ότι η ζωή περνάει, κι ότι δεν περιμένουμε απολαβές, εκτός από εκείνες που θα επινοήσουμε και θα κατασκευάσουμε οι ίδιοι. Πρόκειται για μια υπόθεση τόλμης. [...]

[...] Το αληθινό επαναστατικό πρόβλημα είναι αυτό του ελεύθερου χρόνου. [...]

[...] το ολοφάνερο γεγονός ότι είναι πλέον αδύνατο να διατηρηθεί η τέχνη ως ανώτερη δραστηριότητα, ούτε καν ως βιοποριστική δραστηριότητα στην οποία να μπορεί κανείς να επιδωθεί αξιοπρεπώς. [...]

Guy Debord - Η κοινωνία του θεάματος

Εξώφυλλο του βιβλίου: "Guy Debord - Η κοινωνία του θεάματος"[...] Είναι γνωστή η έντονη τάση των ανθρώπων να επαναλαμβάνουν ανώφελα απλοποιημένα αποσπάσματα παλιών επαναστατικών θεωριών, η φθορά των οποίων παραμένει αθέατη σ' αυτούς, εξαιτίας του απλού γεγονότος ότι δεν προσπαθούν να τις εφαρμόσουν σε κάποιο αποτελεσματικό αγώνα, προκειμένου να μεταβάλλουν τις συνθήκες στις οποίες βρίσκονται πραγματικά [...]

[...] Μέσα στον πραγματικά ανεστραμμένο κόσμο, το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου. [...]

[...] Το θέαμα είναι η συντήρηση της έλλειψης συνείδησης μέσα στην πρακτική μεταβολή των συνθηκών ύπαρξης. [...]

[...] Με το γενικευμένο διαχωρισμό του εργαζόμενου απ' το προϊόν της εργασίας του, χάνεται κάθε ενιαία αντίληψη της ολοκληρωμένης δραστηριότητας [...]

[...] Αυτό που συνδέει τους θεατές είναι μια μονόδρομη σχέση με το ίδιο το κέντρο που συντηρεί την απομόνωσή τους. [...]

[...] Το θέαμα είναι η στιγμή όπου το εμπόρευμα κατάφερε να φτάσει στην ολοκληρωτική κατοχή της κοινωνικής ζωής. [...]

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου